Category: Music

Yesterday I am talking about the Lilies It is a symbol of virginity and purity, for example as a symbol of the Virgin Mary. Today I continue with such a much honored woman, the Roman Goddess Venus, to whom I devoted the photocollage Venus of the lowlands the day before yesterday. Venus, a goddess whose worship begins as a protector from sin.

On April 1, 293 BC, the Veneralia is celebrated. It is the ancient Roman festival of Venus Verticordia, the goddess of love and beauty (cf. the Greek Goddess Aphrodite whose cult later began in 217 BC). The worship of the goddess Fortuna Virilis is also part of this festival. The Venus statue in the oldest Venus stamp ever built in Latium, central Italy, with its capital Rome, is washed and adorned with flowers. Washing is an old use of cleansing sins. Who doesn't want to descend from Venus? In any case, the Roman emperors Julius Ceaesar and Augustus wanted to do so and let their lineage go back to Aeneas, the son Venus, according to the ancient myths. Julius Caesar also dedicated a temple to Venus (the father)

To return to the Blessed Virgin Mary, in the third century the Venus Caelestis, the celestial Venus, sees the light. She is the patron saint of the city of Rome with the largest temple dedicated to Venus. It seems that the open or quoted worship of Venus continues until at least the beginning of the fourth century. At that time the Emperor Constantine the Great ordained that Christian faith became the religion of the Roman Empire and made a palace available to the popes who lived in it until the year 1508. The Sunday as a rest day is set by him in the year 321. The Sunday as the day of the sun is already seen as a rest day by the people in the religious life of that time.

Het is niet te doen alle kunstwerken ooit opgedragen aan de Godin van de liefde hier te noemen, het zijn er ontelbare. Het bekendst is waarschijnlijk de Venus van Milo of Aphrodite van Melos eigenlijk, een Grieks marmeren beeldhouwwerk van rond 130 voor Christus dat in onze tijd vooral bekend is vanwege het ontbreken van beide armen. Het wordt in het jaar 1820 door een boer in een weiland op het eiland Milo in de Egeïsche Zee (Grieks: Melo) gevonden. Een andere kunstuiting die alom bekend mag worden beschouwd is de Geboorte van Venus dat in 1485 geschilderd is door Botticelli. Weer later, in 1968 , bedacht de Spaanse kunstenaar Salvador Dali de Venus met laden, geïnspireerd door de “Traumdeutung’ van Sigmund Freud. Dali verbeeldt hier de geheime laden van het onbewuste die op onverwachte momenten kunnen worden geopend. Een paar jaar eerder, in 1965 wordt het nummer “Venus in furs” (Venus in bont ) van de hand van Lou Reed opgevoerd tijdens het debuutoptreden van de Amerikaanse band The Velvet Underground. Het is geïnspireerd op de gelijknamige novelle van Leopold von Sacher-Masoch, die schreef over seksuele onderwerping en naar wie de term masochisme is vernoemd. Uiteindelijk hebben we ons met mijn blog over Venus aan een tegenovergestelde symboliek onderworpen zo lijkt het.

De verlossing die plaats vindt als gevolg van het schrijven. De vervreemding van de omgeving in het nu, het losraken van de omgeving, van de mensen om je heen door de fysieke inspanning van schrijven, het bewegen van de pen met de hand over het papier of het typen op een toetsenbord die de schrijver wegrukken uit het door de omgeving ervaren nu, ook wel concentratie of focus genoemd. Het onderdompelen in het nu van de fantasie van de schrijver zelf en de verlossing als proces van catharsis door het schrijven van de inhoud. De introversie, het naar binnen gekeerd zijn, de concentratie op het eigene dat totdat het op papier of op het beeldscherm staat is ook in zekere mate onbekend aan de schrijver zelf totdat het er staat.

Het idee van de dichter dat deze een boodschapper is tussen de wereld der Goden en de wereld der mensen hier op aarde, die verwoordt wat er in beide werelden plaatsvindt, een intermediair, is een klassiek gegeven uit de literatuur door de eeuwen heen. Het proces zelf noemt men wel inspiratie. Ook kan de schrijver beïnvloed worden, als het ware gewekt worden tot het creëren van iets nieuws door wat een andere schrijver, componist, beeldend kunstenaar en/of fotograaf gecreëerd heeft, dat is dan ook inspiratie.

Wanneer de tekst of het gedicht dan af is, of direct na het proces van het schrijven van de eerste opzet heeft er een bevrijding plaatsgevonden, een verlossing zo je wilt. Deze kan op zijn beurt weer door de lezer ervaren worden, zijnde de catharsis, een oud Grieks woord voor de beleving die moest worden opgeroepen door het drama of blijspel dat wordt opgevoerd voor een publiek ten behoeve van dat zelfde publiek in het oude Griekenland en een geschreven verslag was van de fantasie, de kennis en de belevingswereld van de toneelschrijver, dramaturg.

Het reizen ook wel rijzen van de ziel naar de hoogten van de geest vanuit de diepten van het lichaam of het onbewuste naar de vervolmaking in een andere wereld, een andere, nieuwe beleving met het doel te inspireren tot bijvoorbeeld zelfkennis. De vervoering die door de neerschreven of ingetypte schoonheid en/of wijsheid ontstaat geeft op haar beurt weer de aanzet tot een volgende reis. Het lijkt een beetje op reïncarnatie eigenlijk. De ziel, de beleving van het schone of de queeste op zoek naar de waarheid wordt beloont met als gevolg een verder willen ervaren of zoeken.

Na afloop van de opgetekende inspiratie komt de schrijver weer terug in zijn omgeving en is weer aanwezig en herkenbaar voor de mensen daarin. De verlossing is meestal niet iets heel groots, behalve misschien bij een werk als De Goddelijke Komedie van Dante Alighieri, waarbij ik mij dat zou kunnen voorstellen en waar ik mij de afgelopen weken opnieuw doorheen werk. Ik bedoel dit niet denigrerend. Het is een prachtig werk, vol schoonheid en vakmanschap dat ook nog eens spannend is, zeker de eerste keer dat ik het las, maar het is zo omvangrijk dat het als een verre reis te ervaren is. Het schrijven van deze blogs leidt ook steevast tot kleine (deel)verlossingen bij mijzelf. Of dit ook zo werkt voor de lezers van mijn blogs weet ik niet omdat ik daar tot op heden geen reacties over heb ontvangen via het formulier onder de door mij geschreven blogs of via het contactformulier op de contactpagina. Voel je vrij dat te doen, je reactie wordt niet automatisch geplaatst.

I used to think of a divine service or God in the word hallelujah, since New Year's Eve I think of Leonard Cohen. That afternoon I saw the film Hallelujah in that beautiful cinema at the IJ in Amsterdam, Eye. What a great movie.

The first time I hear Leonard Cohen's song is in the performance of John Cale, I think the best cover so far. In the film you can see and hear that many covers of Hallelujah have been sung, of which those of John Cale, Jeff Buckley and Rufus Wainwright may be called the most famous. The last one sang this song in 2016 with a choir of 1500 singers.

There are two versions of Hallelujah by Leonard Cohen, the first one he worked on for seven years and of which someone in the film, who interviewed Leonard Cohen for a long time, estimates that there are 150 verses of them, and a later live version that is a lot naughtier. The first version of Cohen's song is about his love for God, the second version is about his love for a woman. The first version is recorded in about ten books, which have been preserved. Leonard Cohen is known for working on the lyrics he gets as a gift, they polish as it were. There is a funny anecdote, also seen in the film, that he and Bob Dylan meet and exchange how long they do about a song. Leonard Cohen does on average a year, Bob Dylan five minutes about a song.

In the film Leonard Cohen is interviewed extensively by various people and several friends, friends and musicians, producers and a record manager are present. The spectator gets a beautiful picture, especially of Leonard Cohen's musical life and a little insight into his private life. It provides beautiful insights into life, such as the search for the light, the truth or God that suddenly ceased because it resolved in nothingness and ended and is experienced as closed. Someone also notes, following the many questions Leonard Cohen gets about the meaning of his songs, that it is actually an insult to the artist to ask about the meaning of his work. The work speaks for itself.

A must I find this film, which is just running in the cinema here in the Netherlands, for anyone interested in music and spiritual matters. Let me rephrase this: "There is a crack (...) that is where the light gets in."