music

Posted On by bertie

Music, who didn't hear? But what is music and what isn't? It is an artistic combination and arrangement of musical instruments, including the human voice, to represent or evoke expression of emotion. It's not a coincidence or noise according to musicologists. According to John Cage, a 20-year-old composer century, every sound is music and is in his music therefore the composition, the organization of the music, has disappeared. The word music comes from the old Greek "mousikè" which means "muse art."

Music is of all times and all peoples or communities and much older than the ancient Greeks. At the beginning of the second half of the last ice age, some 50,000 to 10,000 years before our era, when the first nomads, similar to the present man, spread over what is now called Europe that was already inspired by what they thought, felt and saw around them. These hunters made in addition to cave drawings, flutes of pedestals and hollow bones, with sometimes tone holes, as shown by archaeological finds. These are mainly used for rituals by a shaman, actually just like later in the church in the Middle Ages. Music is Dieu Donné, a gift from God. In the Bible book Genesis, a man named Jubal appears, who would be the first producer of musical instruments.

Evidence was found in reliefs in ancient Egypt, as far back as the 31st century BC, of dance. And you dance to music. At that time, too, this happened with string and percussion instruments, just like today. Nowadays there is a huge variety of music, both ancient, written or not, compositions, going back many centuries one from many continents, and contemporary music. Every day music pieces still see the light. Pop and rock music may be the first thing we think about right now.

I can still remember vividly, how the music of The Beatles, which I listened to when I was six years old, in 1966, was dismissed by my parents and their peers as a whim, full of cat crying. Someone even said occasionally that pop music would not have long life and would extinguish like a candle. For the time being that is not the case, although it is a matter of taste which is good and bad music, and not everyone finds the same interesting or beautiful. The fact is that music still originates from emotions and evokes the same. Personally, I cannot imagine a life without music.

And with me many others, which has made music, or if you like, become a billion-dollar industry, where record companies, as they have once been mentioned, often determine what people can listen to. Because of the distribution of lps, CDs, Blu-ray, cassette tapes, mp3s and whatnot, everyone can listen to music wherever and whenever they want and not only in a concert hall. The latter gets less and less interesting because there are hardly any concerts left where the audience doesn't have one piece to talk through or rather, to scream, given the sound strength of the music performed and you wonder why those people came to a concert. A ritual, as it was in the 1960s, is apparently no longer. Music has apparently turned into background noise.

Cyperus papyrus

Posted On by bertie

Yesterday afternoon I got a new roommate, a papyrus plant, which I baptized Syrinx. Of course I'm talking to her. It is still very small, a place only in a large high battery with earth and white stones.

The Cyperus papyrus is a marsh plant found in the wild in subtropical Africa. It is a grass or reed with long stems that result in a star-shaped top of thin green grass-shaped blades. The most famous application of the plant is of course the papyrus roller, when it grew along the banks of the Nile. The plant is seen in the swamps of Sudan as weeds and the triangular stems can easily grow four to five meters high. There, and for example in Botswana and Uganda, the wetlands each cover an area the size of the province Utrecht.

In ancient Egypt the plant was used as the well-known forerunner of the paper, but also as food and roofing and for all kinds of household crockery and even for making boats. When the Egyptian architect Imhotep made natural stone buildings for the tomb of Pharaoh Djoser (27th century BC!), he made the structure of the papyrus stems in stone. This became the forerunner of the pillar with capital, as we know well from the ancient Greek and Roman ruins. The use of the plant to write down is dated to about 5,000 years ago.

Nowadays, or actually for a long time I had a papyrus plant in a battery box with white stones in 1976 it is a decorative plant that does well in the house. This plant, which I got, is actually related to the Cyperus alternifolius. The two are often confused. This room variant can be 2.5 meters high, so almost to the ceiling. It can become very wide in number of stems or very high, depending on the size of the pot or container in which it is located. You can't really water her too much as a swamp plant, although the roots shouldn't be constantly wet. The leaves can sometimes get brown tops, especially near a central heating. It must then be sprayed with a plant syringe. It can bloom with small brown flowers that can carry seeds. She needs a lot of light. Not only do people love this plant, cats like to do too well. She can also thrive outside in the garden along the pond. Most commonly known as the Cyperus parchment.

In ancient Egypt the papyrus plant (mehyt) stood for joy and joy, it was the wand of the goddesses. The plant was also associated with youth. The new life that rose from the primordial water. It was a royal crop there. As the plant grew lush, she became also the symbol of fertility. She formed the pillars of heaven where the god Hapi stayed. But there were more gods with which she was connected, like Bastet (fertility goddess represented as a cat) and Neith (mother goddess and sometimes seen as creator of the world) and Isis bore her son Horus in a papyrus field, as she had to hide from her brother Seth. That made the plant symbol of birth and rebirth. All in all, Syrinx has a colourful history.

Concupiscentia and superbia

Posted On by bertie

Volgens kerkvader, theoloog en filosoof Sint Augustinus zijn de twee verderfelijke zondes concupiscentia en superbia de grootste hindernissen voor de mens om waardig te zijn in de ogen van God en om zalig te worden. Concupiscentia het zondige verlangen naar welke vorm van seks dan ook en superbia oftwel hubris, de zonde van hoogmoed. De ware christen moet leren kuis en ootmoedig te zijn. Concupiscentia komt later bij Freud terug als seksuele begeerte en bij Adler als het verlangen naar macht, de machtswil. Wat is het toch dat we ons juist tot die twee in een slecht daglicht staande verlangens aangetrokken voelen?

Volgens Carl Jung wordt de ene mens gekenschetst door een infantiel op zoek zijn naar lust en directe bevrediging van driften, zonder zich te bekommeren om hun sociale rol in de maatschappij. De andere soortgenoot wordt echter gedreven door gevoelens van minderwaardigheid en tot het omzetten van deze in een niets ontziende drang te top te bereiken in het maatschappelijke veld. Deze hooghartigheid ook wel machtsfantasieën kenmerken zich door een lange termijn oogmerk. Een combinatie van de twee binnen een persoonlijkheid komt volgens Carl Jung veel minder voor. Beide zijn voer voor psychologen en kerkvaders door de vele eeuwen heen. Ook in de mythes van het oude Griekenland lijkt alles te draaien om deze twee. Menige sterveling of halfgod wordt gestraft voor een van beide vergrijpen. Denk aan Pan wat betreft zijn niet aflatende begeerte voor de nimfen in het bos, in het bijzonder Syrinx en Icarus die te hoog langs de zon vloog met zijn wassen vleugels.

De trend zet zich door heden ten dage op zowel het materiele als het immateriële vlak. Je hoeft maar vijf minuten op sociale media rond te hangen op internet om te zien wat ik bedoel. Maar is het erg? Is het verwerpelijk? Dat hangt toch heel veel af van het standpunt van waaruit je kijkt, je insteek. Uiteraard valt het waarschijnlijk het meest te billijken vanuit het gezichtspunt van de zondaar, al zijn er, denk aan Augustinus zelf, genoeg zondaars die het heel moeilijk hebben met hunkeringen. Anders wordt het vanuit het tegenoverliggende standpunt, van bovenaf gezien als je wilt. Vanuit de spiritueel geïnspireerde wijze is het iets dat de weg naar verlichting bemoeilijkt. De botsing tussen het individu en zijn omgeving wordt op grotere hoogte sterker gevoeld, blijkbaar. De lagere persoonlijke voorkeuren wegen niet op tegen de hogere levensbeschouwelijke ideeën zo lijkt het.

Het lijkt mij duidelijk dat je energie, aandacht, moed en wat dies meer zij slechts een keer tegelijk kan inzetten. Het is moeilijk zo niet onmogelijk twee meesters te dienen zegt men wel. Ik kan mij voorstellen dat het een het ander in de weg kan staan, maar de keuze is aan een ieder voor zich natuurlijk. Zolang je er maar niemand mee kwetst of pijn doet. Het klinkt misschien heel stichtelijk, deze blog, maar denk er eens over na.

het dwazen goud

Posted On by bertie

Het dwazen goud blijkt echt te bestaan. Een andere naam voor pyriet of ijzerkies is klatergoud. Pyriet is een mineraal en bekend onder de scheikundige naam ijzerdisulfide. Dit zijn kristallen in de vorm van een kubus. Pyriet heeft een goudachtige glans maar is niet veel waard. Pyriet is afgeleid van het oude Griekse woord ‘pyr’, oftewel vuur. Wanneer je pyriet tegen vuursteen of ijzer slaat geeft het vonken. Pyriet lijkt eigenlijk nauwelijks op goud, het is hard met scherpe randjes in plaats van zacht en rond. De goudglans verandert wanneer het glansvlak kantelt. Het is een opvallende maar waardeloze investering. Maar in de oudheid was het handig om vuur te maken en dat is veel waard.

Echt goud daarentegen is ook heel veel waard, althans voor wie in haar waarde gelooft. Voor mij heeft het zero waarde en ik zal er ook geen cent aan uitgeven. Net als papiergeld dat op zichzelf ook niets waard is hebben we als mensen afgesproken dat het veel waard is. Het is goud dat blinkt. Het is een verwachting , een belofte.

Verwachtingen zijn gebaseerd op oude overtuigingen en houden een zekere teleurstelling in, gevolgd door het verrast zijn. Emotioneel worden we heen en weer geslingerd tussen verwachtingen en teleurstellingen en het is toch iedere keer weer een verrassing wanneer verwachtingen niet bewaarheid worden. We schijnen het nooit te leren. Dat is de waarheid. Wensen zijn het gevolg van een discrepantie tussen de realiteit van het wakker zijn en die van het dromen. Het bewust van de aard van de verbeelding zijn of er door mee gesleept worden. Natuurlijk is het al een oud gebruik de rafelranden van de verbeelding op te zoeken om tot een begrip te komen van wat er meer is in dit of een ander leven. Imaginatie van wat kan zijn is een sterk hulpmiddel om tot de waarheid te komen. Die waarheid waar ik het wel vaker over heb, niet het goud der dwazen. Helaas leidt zulk een gebruik van de REM staat nogal eens tot aan psychose grenzende ervaringen. Dwazen goud dus.

Het doel van de spirituele zoektocht is dan ook niet zozeer de reis en bewustwording van het beloofde licht, maar meer zoals Carl Jung dat formuleert een bewust worden van de eigen schaduw en de collectieve schaduw. Een tot inzicht komen vanuit de duisternis. Een misschien minder aanlokkende idee, ook hier met het verlangen, en de inherente terugkerende teleurstellingen, om je meer bewust te worden van wat er is en te groeien in, onbaatzuchtige, eeuwige liefde. We moeten tot wijsheid komen in onszelf voordat we de verbeelding op waarde kunnen leren schatten. Dat lijkt mij het ware goed, het ware goud.

Bees

Posted On by bertie

Binnenkort is het lente en zien we hopelijk weer meer insecten. Wat weten we over het insect de bij en wat zijn er voor mythes over de bij te vinden?

De oudste nog existerende jager-verzamelaars in de Kalahari woestijn, de ‘San’ of ‘Bosjesmannen’, voornamelijk nog levend in zuidelijk Afrika, geloven dat de mens is ontstaan uit een zaad dat een bij in een bidsprinkhaan had gepland. Dit nadat de bij de bidsprinkhaan over een rivier had gedragen en de uitgeputte bij de bidsprinkhaan op een drijvende bloem had achtergelaten. In de uit het oude Egypte overgeleverde mythe groeiden bijen uit de tranen van de zonnegod Ra toen zijn tranen het zand van de woestijn raakte. In de Griekse mythologie was Aristaios, een satyr en een zoon van Apollo en de nimf Kyrene, de god van de bijenteelt. Nadat de nimf Eurydice gestorven was doordat ze op een slang stapte terwijl ze Aristaios probeerde te ontsnappen, doodden haar nimf zusters al Aristaios zijn bijen. De hevig huilende Aristaios raadpleegde de voortdurend van gedaantewisselende zeegod Proteus, die hem aanraadde vier stieren en vier koeien te offeren. De sater doet dit door de beesten te laten rotten. Uit de overblijvende karkassen komt een zwerm bijen die zijn bijenkorven weer vult. In Homerus zijn lofzang op Apollo schrijft deze dat Apollo’s gave van voorspelling door bijenmeisjes is gegeven aan Apollo. Bijen waren dus belangrijk in de oudheid.

Wat zijn de feiten heden ten dage over de rol van de bij? Tegenwoordig kennen we de bij vooral als de nijvere maker van honing. Bijen maken deel uit van de familie van vliesvleugelen, maar zijn de enige veganisten in die familie. Ze leven van nectar (suikerrijke vloeistof), en stuifmeel en honingdauw. Het is niet zo dat alle bijen in volken leven, er zijn vele alleen levende, solitaire bijen. Het aantal soorten overstijgt waarschijnlijk de 20.000 in kaart gebrachte soorten. Ze leggen een wintervoorraad van hun voedsel, de honing, aan dat dan weer deels door imkers wordt weggenomen. Om zich te verdedigen tegen hoornaars, de grotere en sterkere wespen, kunnen bijen hun vliegspieren heel snel laten trillen, zo snel dat hun middensegment warm wordt. Wanneer twaalf of meer bijen dit samen doen verhoogt hierdoor de omgevingstemperatuur opvallend, zo opvallend dat de aanvallende hoornaar onder de warmte bezwijkt. De nog niet verklaarde bijensterfte in deze eeuw is een bedreiging voor het milieu en de menselijke levensbehoeften zoals appels, tomaten, aardbeien, maar ook koffie. Bijen dragen door de bestuiving van planten voor dertig procent bij aan de keten van menselijk voedsel. Mogelijke verklaringen voor de immense bijensterfte zijn de pesticiden, het eenzijdige voedselaanbod op het platteland en het slechte weer.

Wat kunnen we doen om de behulpzame en hardwerkende belangrijke bij te redden van een teruglopende populatie en te voorkomen dat de bij een mythe wordt? Je kunt meer bloemen planten op je balkon of in je tuin in plaats van er grijze tegels in te leggen Staat ook een stuk leuker en mooier. En laat vooral de uitgebloeide stengels staan, bijen kunnen daarin overwinteren. Ga ze in ieder geval niet voeden met suikerwater, goed bedoeld misschien, maar funest voor de bij, een bakje vers water is beter.

clear

Posted On by bertie

The future is too bright, he's too intelligent, at least that's what Max thinks, only a few years old. It frightens him to be different and not to be understood. He may be wise to his age, that's what the adults say his environment, but he doesn't understand why he's not like the other kids. In kindergarten, Max must spend three years there, because he was born three weeks too late, Max often stares at the adjacent primary school. That's where it gets different. That's where they're gonna understand him. Something he thinks in primary school about high school and high school about the academy for visual arts and later on about the university where he wants to study English.

Actually, Max wants to study psychology, but he's not good at math and he can't nail that on his own. The evening school is a joke and he decides to do a collegium doctrine. Learning at school has always been a problem. Max doesn't understand the subject or it's totally uninteresting in his eyes. At home, he's always busy finding himself alone in his room, each time with new interests. He rarely finishes what he's so passionate about. Empty seems to be his future when Max is thirteen years old and the boredom is obvious. He chooses to become a mediocre teenager and adapt to the mores at school. That seems to work for a few years.

The boredom stops when Max is twenty and the nightlife of the big city dives. There he is not understood, but the future is clear, too clear. The people around him don't trust it. And again Max thinks, "I'm too intelligent, the future is too frightening." Lonely he withdraws to his room, this time for good. He reads and writes a lot during the night hours, when it is quiet and the loneliness seems less large because no one is there. He's going too fast, too far, and he's falling apart. A lot of years of help, which doesn't really help, with small revivals and larger falls determine the time.

His armor is large and his body sours. Max gets diseases. The light goes out and everything gets heavier. Death and evil get stuck and everything seems lost. How could it have come to this? The ties to life have been severed, the unity of mind and body, of nature and of being broken. Being sick turns out to be very unhealthy. Yet there comes a moment when the light returns. From that day on, he put himself fully into making some of his life, although very few still understand anything about him. It hurts, of course, but he's on a mission. He lives his passions and tries to go his own way. And he still does, and often Max is happy.

pan

Posted On by bertie

Pan is a demigod, a satyr. A satyr is a god who is half human, half goat and is a cheerful naughty forest creature in Greek mythology. Pan is the most famous, but cheerful and naughty? Pan looks more like a devil with his horns, goat's tail, hooves and goat's hair on his legs. Since the Middle Ages he has been a model of the devil. He has yellow eyes, like a nocturnal animal. The god Bacchus is his friend. Bacchus is the god of wine, the ecstasy in the dark forest. Saters are keen on anarchy, not in order.

Pan grows up in the forest nymphs, after his mother, the nymph Penelope, abandons him at birth. She can't handle that much ugliness. His father is Hermes, the god of thieves and messenger of the gods of Mount Olympus, the dynasty of father and chief god Zeus. Hermes, like Pan, is a phallic god and one who protects the herds. In short, a background good for disasters and catastrophes. Not for nothing is the term pandemic named after this unfortunate demigod.

This satyr grows up in Arcadia, a utopian land full of flowers, forests, clear springs, chirping of many birds and where it is always sunny. Pan regularly sits behind the nymphs, who try to raise him, and one in particular is known that she was not served by it. Syrinx is determined to remain a virgin and begs the goddess Gaia to help her when Pan is on her heels again. Gaia turns Syrinx into a forest of reeds. The wind blows the beautiful tones over the adjacent lake and the rest is known. Pan cuts off the reed and the pan flute is born. The ancient Greeks called the pan flute Syrinx.

As I said, Pan is a phallic god and also the naming agent I think of the oblong gland, which to see still has the most resemblance to an erection. It is a gland with two secretion functions, the endocrine and the exocrine, for the purposes of digestion, so that fats, proteins and carbohydrates can be absorbed into the intestines. Furthermore, the prefix "pan" usually means "al" or "all" or ubiquitous. I am thinking of pantheism, pan-European, pandemonium, pantheist and pantomic to name a few. In parallel, these words mean: faith in polytheism, as in ancient Greece, concerning the whole of Europe, a chaotic state with a hellish noise and crowd, someone who assumes that everyone is divine and a stage gesture to the extreme.

For medieval use Pan's appearance to use for the image of the devil I have found no reasons, but that the myth of pan's shadow throws forward our time may have become clear. In the end, this blog has become a bit of a panegyric.

reality

Posted On by bertie

Last night I dreamed that the ultimate truth cannot be known and even exists, I woke up with a shock. It's like peeling an onion, I thought at the time. When you try to remove the veils there are always new ones. And when you've completely dismantled the onion, you're left with nothing. Is reality in the sense of the ultimate truth an illusion so I wondered?

It is not possible to know the ultimate truth from this life. Once I had an intense experience while I was praying. At great speed it went up, until I was all at the ends of this world and there was a yellow light when I was aware of my body in a gaping void, and a voice heard that said, "There's nothing." That made me decide to focus my energy on a more earthly life. However, the blood often crawls where it cannot go and now I find myself reading again on the spiritual path.

According to the Tibetan Death Book, it is only possible to perceive the world behind this world when you succeed after your death to become part of it by freeing yourself in the Bardo from the chains of life. But what if the only thing you have to free yourself from and or can your own urges, feelings, ideas and character traits be in this life? Man generally seeks salvation, either in a God, a religion or at least in something he or she generally sees as higher than himself. What is it?

Suppose the search is one for our shadow and anima or animus. These are initially hidden archetypes. According to Carl Jung in the human psyche, archetypes are the universal, mythical characters in the collective unconscious of man. These archetypes are equally common to people around the world. Archetypes are intrinsic human motives and evoke deep emotions. Many people do not seem to be aware of or become aware of this. The path to go during our lives is that of awareness, recognition and implementation of these archetypes in our existence. But what about universal and earthly love?

Love is the pursuit of harmony and perhaps the most important thing we need to learn, in addition to self-knowledge. It is probably also impossible to become a harmonious human being, both inside and outside. Here comes Jung again. The idea of Jung was/is that during his life man should balance his often dualistic nature. Dualism is the idea that there are two opposite sides, for example good and evil, love and hate, body and soul or spirit. Jung was inspired by the Greek mythical figures the Dioscures, better known as the twin Castor and Pollux, one mortal and the other immortal, the constellation Gemini. In this context, the Austrian psychoanalyst and colleague of Sigmund Freud, Otto Rank, refers to the "Doubleganger'. The doppelganger is our brother, when you are a man, or sister when you are a woman, who we must discover and learn to love. That's fucking tricky, but it might not take a God. The ultimate truth is hidden in the spell "Know Yourself" on the temple of Apollo in Delphi. Maybe the dream wanted to tell me.

the soul

Posted On by bertie

Yesterday, following my blog, I had an email exchange with a friend about the soul. His argument was that the soul is rather a part of the light and is slightly different than the psyche at Jung, for example. With followers of the latter sometimes the idea is that the psyche and the soul are one and the same. I share that view, but I will examine it briefly here.

The psyche is distinguished in the anthroposophy in soul and spirit. The mind is the core of the personality that directs everything, the soul is the potential of feelings, emotions and desires, needs that work within us. In some philosophical and religious movements, the soul is the immortal in man, independent of the body and immortal. Etymologically, the word soul goes back to air in several languages, for example the Greek . . . . . . . . . . . . . In Hebrew, that's the word "samah"

Today, the soul, as the immortal, unintelligible and immortal, is sometimes seen as consciousness, or vice versa. It is then that which determines our functioning to a great extent and of which one does not really know where it is in our body. In that sense consciousness is also what passes to the next world, the afterlife or whatever you think is after death. Interestingly, Buddhism denies the existence of a continuous soul. Everything is essentially without self, meditation is the way to get away from your core, in this case the less important self. In Hinduism, however, the soul, . .atman . . . . . . . This comes close to the idea that the soul is a vibration that goes back to where and is the same vibration after the body dies. Or the idea that the soul is a spark of the eternal great, Divine, light or is seen as the essence. The miracle of eternal beauty.

Psyche, the lover of Eros in Greek mythology, is so beautiful that no one dares marry her. On the other hand, much more is a concept, a technical term such as Freud, who used to use besides . Freud distinguished the id, the instinctive subconscious motives, the super-ego, the conscience, the internalization of standards and value of the environment and the ego that is conscious and serves as an intermediary between the two. The psyche is seen in psychology, her study more as the total of the conscious and unconscious. Jung uses the term Even with the central archetype, the structure of the personality, the totality of the conscious and unconscious and is autonomous, out of time and space. Jung calls it a "imago dei"

I am still inclined to see a great overlap between psyche and the more spiritual experience of the soul. Perhaps there is an essence in man, partly divine, partly determined by an intangible nucleus that gives us our more personal form. This would make the idea that God is outside and within us that we see God with the same eye as he sees us with. Even when you do not believe in divinity it is possible to see the soul as part of a greater whole, in the end nothing pertains to itself.

sapienta

Posted On by bertie

Sapíenta is een term bedacht door Augustinus en betekent wijsheid. Wijsheid komt met de jaren en ontstaat door levenservaring en de veronderstelling is dat het ook komt doordat het ouder wordende brein langzamer gaat werken en dat er daardoor meer tijd wordt genomen om tot een beslissing te komen. Dat eerste gaat voor mij ook op, maar dat laatste zeker niet. Dat kan verklaren waarom ik nog nauwelijks sporen van weloverwogen wijsheid ten toon spreid in het dagelijks leven.

Mijn brein werkt nog steeds als een tierelier. Nu heb ik onlangs te horen gekregen uit welingelichte kringen dat ik hoogbegaafd ben en mij, zoals uit eerder blogs mag blijken, in het autisme spectrum bevind. Dit schijnt elkaar te versterken. Ik vind mijzelf niet buitengewoon slim of intelligent, maar schijn dat dus wel te zijn. Het is maar welk referentiekader je aanlegt.

Helaas is dat in mijn jeugd niet goed onderkent en werd ik toen gezien als een lastig, onhandelbaar kind dat niet kon meekomen op school. Nu heb ik een bijna onverholen afkeer van autoriteit en kan ik het slecht verdragen wanneer mensen zich nu juist daarop laten voorstaan, zoals sommige leraren op de lagere en middelbare school , die bovendien geen blijk gaven van, zeg maar, bovengemiddelde intelligentie. Het fenomeen wordt Oppositioneel-opstandige gedragsstoornis genoemd. Het is dus een probleem. Een stoornis in het gedrag. Maar van wiens gedrag? Wat is er irritanter dan domme mensen die zich een air van autoriteit aanmeten? Of ga ik te snel?

Die snelheid waarmee mijn hersenen werken is wel een dingetje. Meestal zie ik al aankomen wat er gaat gebeuren, niet omdat ik helderziend ben, maar omdat ik goed en snel kan deduceren en de verwachtingen al doorgerekend heb, zeg maar. Deduceren, zoals Sherlock Holmes doet rond de vorige eeuwwisseling in de boeken van schrijver en arts Sir Arthur Conan Doyle, die zelf een autist was. Deductie is een methode van overdenken, vooral gebruikelijk in de filosofie en in de logica, waarbij een gevolgtrekking wordt gemaakt uit het algemene naar het bijzondere. Met andere woorden: deductief redeneren is een onderzoeksmethode, waarbij je op basis van een generalisatie naar specifieke gevallen zoekt. Met behulp van deductief onderzoek toets je theorieën. Maar je kunt dit natuurlijk ook op dagelijkse voorvallen toepassen. Laatst deed ik een IQ test en scoorde in deductief redeneren zeer hoog. Daarentegen scoor ik zeer laag in test die voornamelijk op rekenen zijn gebaseerd. Ik vind rekenen lastig en ook niet echt interessant. Een voorbeeld van deductie is: alle zoogdieren hebben een hoofd, de mens is een zoogdier. Het is een afleiding kort gezegd.

Even terug naar wijsheid. Deduceren is een trucje en heeft dus niets met wijsheid te maken. Om tot wijsheid te komen heb je ook inductie en abductie nodig. Inductie houdt op bij de redenering en voegt niets toe aan een theorie, het is een constatering. Inductie wil zeggen het tegenovergestelde, namelijk door de details te bestuderen komen tot een algemene waarheid, een generalisatie. Dit klinkt al creatiever. Je kunt beide combineren en komen tot een meer empirische benadering van een probleem of vraagstelling. Abductie is het zwakkere broertje van de twee voorgaande. Het leidt tot een mogelijke verklaring. Alle zoogdieren hebben een hoofd, de mens is een dier. Waar, maar niet heel specifiek. De drie samen geven de mogelijkheid iets intelligent te benaderen vanuit meerdere invalshoeken. Dit wordt ook wel je inleven in iets of iemand genoemd, wat naast dat het tot de nodige ervaring leidt, gezien wordt als een vorm van wijsheid.