Alle heilsleren dezer aarde waar ik tot nu toe mee in aanraking ben gekomen beloven bevrijding van lijden, mits deze leerstellingen nauwgezet worden gevolgd. Allen zien als een van de belangrijkste offers in dienst van deze bevrijding de beteugeling van verlangen, het indammen van overvloed. Wat ik hiervan geleerd heb is dat dit laatste is mijns inziens een van de belangrijkste oorzaken van lijden is.
Om de een of andere reden besluit ik een enorme omweg te maken en volledig te verdwalen, voordat ik een richtingaanwijzer ontdek die mij naar mijn eigen pad leidt.
Lang geleden was er een mooi bos. Het was er, zoals het een goed bos betaamd, niet te donker en niet te licht. Op zonnige dagen schenen de zonnestralen tussen de bladeren en de stammen heen omlaag en kon je de planten en dieren zien groeien en bewegen. Het was een mooie plek voor een koning om te wonen en werd gewerkt aan een vestingstad met een citadel. Een bos blijft een bos en een koning moet behalve kunnen heersen ook beschermd kunnen worden.
Men begon met het bouwen van de citadel omdat dat het juiste begin leek. Het werd een heel mooie citadel, slank, maar met volume, wit gepleisterde muren, een mooie poort die in een boog naar boven liep. De deur die tegen een stootje moet kunnen zou gemaakt worden van het stevige dikke hout van een paar flinke eiken in het bos er omheen. Verder had de citadel vier torentjes met daarop, net als op het middelste dak, in totaal vijf gouden bollen met een klein spits erop, bijna als een tranen.
Helaas, zoals wel vaker in de wereld, keerde het tij. Er braken grotere en kleinere natuurrampen uit, het werd duister, de zon was niet langer zichtbaar in het bos, waar hij voorheen de citadel zo mooi had beschenen en verlicht. Het bos dat langzaam maar gestadig in een jungle veranderde. De bewoners trokken weg, bij zoveel onveiligheid en de koning verdween op mysterieuze wijze, om nooit meer van gehoord te worden. Wilde dieren namen hun intrek in de citadel zonder deur en ongedierte nestelde zich overal waar dat maar mogelijk was. Het witte pleisterwerk werd grijs en daarna bijna zwart de gouden bollen werden dof en grauw.
Vele decennia, het leken wel era’s, later ontdekte een stoutmoedige zwervende doler als bij toeval de citadel. Het regende hard, heel hard, zoals het inmiddels dat iedere dag deed. De doler nam zijn intrek onder de poort om wat te rusten en op te drogen. ook de wilde dieren en het gekruipsel hadden de citadel inmiddels verlaten. De citadel stond er bij als een treurige ruïne en niets deed meer herinneren aan zijn luister en glans van weleer. Spoedig viel de moe gezworven doler in een diepe slaap. En hij werd bezocht door een droom.
De volgende ochtend, het was zachter gaan regenen, brak er voorzichtig een zonnestraal door het zware gebladerde en viel op het gelaat van de slapende doler. Deze opende eerst langzaam een oog en daarna het ander. Hij kon zich niet herinneren dat hij gedroomd had, laat staan wat. Hij stond echter met een verrassende veerkracht op en keek recht in de zon. Zijn ogen fonkelde, het was niet duidelijk welke kleur deze hadden. Hij had een plan. Eerst liep hij een paar keer rond de oude vervallen citadel, terwijl hij haar goed in ogenschouw nam. Toen was zijn besluit genomen. Hij zou hier blijven in deze rustige verlaten omgeving, maar hij zou de citadel opknappen en schoonmaken en de vestingstad er omheen gaan bouwen zodat er geleefd kon worden en er mooie dingen gemaakt konden worden voor wie dat wilde zien. Natuurlijk vond hij dat er ook weer een koning moet komen, maar hij besefte dat die toch echt eerst gevonden moest worden. Vooralsnog stelde hij zichzelf aan als bouwer krijgsheer strijder en begon vol goede moed aan de zware niet te onderschatten klus.
Hoe sterk is de eenzame automobilist? De automobilist raast voort over snelweg en door woonwijk, maar heeft geen idee waar hij naar op weg is of wat hij zoekt. Het gebrul is als dat van het bekende holle vat.
Het was in mijn dertiende of veertiende levensjaar dat de auto op de foto boven dit bericht voor het eerst in de straten van Europa verscheen en in mijn geval naast het flatgebouw waarin ik als kind huisde. Het was wanneer ik mij goed herinner een licht groene metallic uitvoering. Ik wist niet wat mij overkwam. Het ontwerp was zo super futuristisch en zo mooi en elegant, zeker voor een automobiel. Daar ik al heel jong gevoelig was voor vorm, uitstraling en schoonheid en als creatief persoontje ook voor industriële ontwerpen, was het voor mij maar een kleine stap mij voor te nemen dat dit de auto was waarin ik in mijn na mijn 18e verjaardag, wanneer ik mijn rijbewijs zou hebben behaald, onze armzalige straat mee in zou binnenrijden, bij het voorgenomen bezoekje aan het verleden. Dat ik snel uit die buurt zou vertrekken stond toen al voor mij vast. Deze opzienbarende auto, misschien wel de koning der auto’s, waarin ik een paar jaar geleden heb mogen meerijden tijdens de fotoshoot ervan, is er natuurlijk nooit gekomen, het rijbewijs ook niet. Ik heb auto ’s uiteindelijk nooit belangrijk genoeg gevonden en veel te milieuonvriendelijk om er voor deel te nemen aan de ratrace.
Wat is dat toch met al die auto’s en vooral die eigenaren er van? De illusie dat het kwetsbare kind veilig opgeborgen zit in een stuk blik dat van het ene op het andere moment met woest gebrul weg kan schieten, God mag weten waar naar toe, geeft een machtig en onaantastbaar gevoel zo lijkt het. Het is de drammer in ons, diezelfde drammer, die samen met de criticus, mij deze blog doet schrijven, die zich enorm kan laten gelden op deze manier. De drammer die het ego heeft weten te onttronen.
Is het niet beter deze heilige koe te onttronen en eens stil te laten staan? Om van de automobiel naar werkelijke autonomie te reizen? Een werkelijke reis met een blijvend doel, die je lekker thuis in stilte kan ervaren.
De Reis Totem is een dier dat jij plotseling, maar voor langere tijd opmerkt in de natuur. Als je het reis totem dier voor langere tijd steeds weer tegenkomt, dan heb je een of meerdere levenslessen te leren, volgens het spirituele gebruik. In tegenstelling tot het levens totem dier dat meer zegt over wie je bent, helpt het reis totem dier je een tijdje op je spirituele pad. De laatste tijd zie en fotografeer ik zelf wel heel veel torenvalken, de ene keer vliegend, de andere keer zittend in een boom of op een paal. Dan weer heel dichtbij en dan weer heel ver weg, maar de overeenkomst is toch wel dat zij mij in veruit de meeste gevallen aankijken of in ieder geval waarnemen.
Wat direct opvalt aan een torenvalk is hun elegantie en snelheid. Torenvalken zien er opvallend gracieus, maar ook imponerend uit, terwijl zij toch zeker niet groot zijn voor een roofvogel, hun romp is slechts een centimeter of dertig. Torenvalken zijn enorm wendbaar, ook bij een snelheid van zestig kilometer per uur en kunnen heel abrupt een wending in hun beweging maken, omkeren of duiken naar een muisje in het veld. Een torenvalk heeft hele mooie grote gitzwarte ogen met een fel gele ring eromheen, die je doordringend aankijken. Je kunt er op rekenen dat ze jou zien en waarschijnlijk al voordat jij hun ziet, wanneer je ze tenminste niet van achteren benadert. De scherpte waarmee zij zien en de afstand die daarbij komt kijken is legendarisch.
Legendarisch is een juist woord om te gebruiken bij dit krachtdier. De oude beschaving van de Egyptenaren gebruikte al afbeeldingen van de valk als symbool of embleem van majestueusiteit, gratie, macht en bescherming. Zo wordt de zonnegod Ra afgebeeld met de kop van een valk en is het een heilig dier. Maar valken komen ook voor als adellijk teken in blazoenen en symbolen van macht. En dus ook in de krijgskunst. Het schijnt dat zij maar één natuurlijke vijand hebben die er toe doet, de (bange) wezel.
Torenvalken zijn mede door de bovenstaande vaardigheden overtuigend goede jagers. Hoog in de lucht hangen zij met snel bewegende vleugels, wat bidden heet, en speuren de grond onder hen af, op zoek naar prooien om zichzelf of hun jongen mee te voeden. Ze zijn heel gefocust, alert en zien alles en met hun aangeboren scherpzinnigheid en intelligentie is er nauwelijks een prooi die aan hun ontkomt. Bovendien zijn zij niet bang, gaan recht op hun doel af, trefzeker en vastberaden.
De wetenschappelijke naam van de torenvalk is falco tinnunculus kan je vertalen als ‘kleine schelle’. Wanneer je het kié kié kié kié kié kié geroep van een torenvalk wel eens gehoord hebt, begrijp je waarom. Het leuke van een torenvalk voor fotografen van vogels is verder dat zij zich goed laten fotograferen daar ze lange tijd stil op een tak zitten of in de lucht hangen en je soms zelfs het idee geven dat ze de tijd nemen om voor je te poseren. Voor door mij gemaakte foto’s van torenvalken zie fotonatuurlijk.nl.
De torenvalk lijkt mij op dit moment in míjn leven een zeer goede reisgenoot en wijs krachtdier, op mijn pad naar verdere geestelijke ontwikkeling en bewustwording.
In zijn korte verhandeling ‘Antwoord op Job’ heeft Carl Gustav Jung het ondermeer over zijn idee dat de God omnipotent Jahwé, van voren niet lijkt te weten dat hij van achteren leeft. Ik ben in een fase in mijn leven aangekomen dat ik deze God beter begrijp.
Omhoog kijkend, liggend onder de blauwe lucht en de witte, voorbij waaiende wolken, realiseer ik sluiers die sluiers versluieren.
The world has a way of looking at people. Sometimes we feel that the world is wrong.
David Byrne – The Great Curve
I have been in my mind, it is such a fine mind.
Vrij naar Neil Young – Heart of Gold
Deze de week kwam ik in aanraking met Durga (Doerga), een Hindoestaanse godin en wel de godin van de woede, om haar maar even binnen te laten komen. Na over haar gelezen te hebben, daarover later meer, begon ik na te denken over krijger godinnen, zoals ik ze direct ben gaan noemen. Ik heb niet heel veel kennis van de vele religies, maar ga hier toch een poging wagen er iets over te vertellen.
De godinnen Artemis, Pallas Athena en Aphrodite, met wat later de tegenhangers Diana, Pallas Athena en Minerva in Rome, schoten mij direct te binnen. Het valt mij op dat moment ook op dat er geen Christelijke godin van de woede is, zover ik weet tenminste. Het Christendom kent wel een aanzienlijke legerschare van heiligen en ik moet direct aan Jeanne d’Arc denken en hoe zij zich offerde in de Honderdjarige oorlog voor Frankrijk tegen Engeland. Met haar komt er ook een ingang in mijn tekst.
Jeanne was behalve een jonge vrouw met de nodige compassie en visioenen, een vasthoudend en eigenzinnig strijder, en ze was maagd. Het valt op dat dit op gaat voor alle bovengenoemde krijger godinnen. De Oud – Griekse godinnen van de jacht, wijsheid en liefde waren ook al onverschrokken strijders, en maagd. Ook Durga, wat de Ondoordringbare betekent en ook wel bekend als Devi Chandraghanta, is een echte onvervalste Moedergodin die verschijnt wanneer de destructieve krachten op aarde te grote vormen aan nemen. Ze kent natuurlijk net als haar collega’s geen angst en blijft haar spirituele kracht trouw, hoe zwaar het ook wordt. Op deze wijze verlicht zij het lijden. Door haar loyaliteit aan rechtvaardigheid is zij mede door haar vrouwelijke oer-energie niet te stoppen. Haar boodschap is: gebruik je kracht, kom voor jezelf op, laat je geen rad voor de ogen draaien en spreek je uit.
Doerga, in het Sanskriet दुर्गा), wordt ook vertaald als “zij die moeilijk benaderbaar is” en is belichaming van de woede van de goden. Zij wordt afgebeeld zittend op een leeuw of een tijger met tien tot twaalf armen met daarin haar regalia, die variëren van de lotusbloem, discus, bliksemflits en meerdere oorlogswapens waaronder een groot zwaard, waarmee zij tegen mannelijke demonen vecht, die de rust op aarde willen verstoren. Zij is begenadigd met een derde oog in haar voorhoofd. Zij blijkt een verschijningsvorm van Shakti, die voor haar volgers de Hoogste Werkelijkheid is. Zij is autonoom.
Het is voor mij een groot genoegen haar op mijn zoektocht tegen te komen en deze, weliswaar korte getuigenis van haar, het licht te doen zien.
